.. :: It took a moment before I lost myself in here :: ..

that drowns the tender reed
ท่วมท้นสิ้นเหล่าต้นอ้อไม้บางไหว

Some say love it is a razer
บางคนว่า รักดั่งมีดกรีดกลางใจ

that leaves your soul to bleed
ที่เหลือไซร้เพียงฤทัยที่ร้าวราน

Some say love it is a hunger
รักอาจเช่นความอดอยากหาดหิวโหย

An endless aching need
ไร้ร่วงโรยแรงโศกาปรารถนา

I say love it is a flower
หากฉันว่า รักนั้นหรือคือผกา

and you it's only seed
ตัวเธอหนาคือเมล็ดพันธุ์ที่งอกเงย

It's the heart afraid of breaking
เพียงหัวใจที่หวาดหวั่นครั่นสลาย

that never learns to dance
ย่อมไม่คลายปล่อยกายให้สุขสม

It's the dream afraid of waking
เพียงฝันล้ำหวั่นจะตื่นนิทรารมณ์

that never takes the chance
จนไม่เคยกล้าจะเสี่ยงเลี่ยงต่อไป

It's the one who won't be taken
เพียงผู้ใดไม่เคยรู้ที่จะรับ

who cannot seem to give
ไม่ยากนักหากมิรู้ที่จะให้

and the soul afraid of dying
และวิญญาณที่ครั่นคร้ามในความตาย

that never learns to live
คงไม่ทราบในความหมายแห่งชีวี

When the night has been too lonely
เมื่อค่ำคืนช่างเปล่าเปลี่ยวเดี่ยวเหงาหงอย

and the road has been too long
และทางคล้อยคล้ายว่าไกลมากนักหนา

and you think that love is only
ยามคุณคิดว่ารักนั้นจะเอื้อมคว้า

for the lucky and the strong
ได้เพียงผู้ที่เชี่ยวชาญและโชคดี